Je haalt je kind op van school.
De juf zegt dat het een fijne dag was.
Goed meegedaan. Lekker gespeeld. Niets bijzonders.
Maar zodra jullie thuis zijn…
De schoenen worden door de gang gegooid. Een verkeerde beker zorgt voor tranen. Een simpele vraag is te veel. Je kind wordt boos, schreeuwt, trekt zich terug of barst ineens in huilen uit.
En jij denkt misschien:
Hoe kan dit? Op school ging het toch goed?
De hele dag volhouden
Een schooldag vraagt veel van een kind.
Luisteren. Stilzitten. Rekening houden met anderen. Wisselen tussen activiteiten. Geluiden verwerken. Sociale situaties begrijpen. Opdrachten uitvoeren. Omgaan met verwachtingen en teleurstellingen.
Sommige kinderen kunnen zich daar de hele dag knap doorheen bewegen.
Aan de buitenkant lijkt er weinig aan de hand.
Maar vanbinnen kan de spanning zich ondertussen steeds verder opstapelen.
Zie het als een emmertje waar gedurende de dag steeds een beetje bij komt.
Een drukke klas.
Een opmerking van een ander kind.
Een moeilijke opdracht.
Honger.
Vermoeidheid.
Een onverwachte verandering.
Te veel geluiden.
Je best willen doen.
En dan komt je kind thuis...
Waarom gebeurt het dan bij jou?
Thuis hoeft je kind vaak minder vol te houden.
Daar zijn de vertrouwde mensen. De bekende omgeving. De plek waar het masker even af mag en alle opgebouwde spanning eruit kan komen. Dat betekent natuurlijk niet dat schoppen, slaan of schelden ineens oké is. Grenzen blijven belangrijk.
Maar er is een verschil tussen alleen kijken naar:
“Hoe zorg ik dat dit gedrag stopt?”
en jezelf afvragen:
“Wat probeert mijn kind mij met dit gedrag te vertellen?”
Die tweede vraag brengt je vaak dichter bij wat je kind op dat moment nodig heeft.
Niet ieder kind wil praten
Als een kind thuiskomt met een hoofd dat al de hele dag heeft moeten verwerken, zijn vragen soms juist nóg een opdracht.
“Hoe was het op school?”
“Wat heb je gedaan?”
“Waarom ben je zo boos?”
“Wat is er gebeurd?”
Misschien krijg je alleen:
“Weet ik niet.”
En soms weet een kind het inderdaad niet.
Het lichaam voelt de spanning al, terwijl een kind nog helemaal niet kan uitleggen waar die vandaan komt.
Rust en verbinding kunnen dan belangrijker zijn dan meteen een gesprek.
Even iets eten. Buiten bewegen. Tekenen. Op de bank kruipen. Muziek luisteren. Samen iets doen zonder dat er gepraat hoeft te worden.
Eerst ontladen, daarna ontstaat er vaak pas ruimte om te voelen en te vertellen.
Kijk eens naar het moment vóór de ontploffing
Wanneer dit regelmatig gebeurt, kan het interessant zijn om niet alleen naar de uitbarsting te kijken.
Wat ging eraan vooraf?
Misschien gebeurt het vooral na lange schooldagen. Na de BSO. Op dagen met gym. Wanneer er weinig gegeten is. Na drukke sociale momenten. Of wanneer er thuis direct weer van alles moet.
Daar kunnen waardevolle aanwijzingen in zitten.
Niet om ieder moeilijk moment te voorkomen (dat kan helemaal niet en hoeft ook niet) maar om je kind steeds beter te leren begrijpen.
Van corrigeren naar begrijpen
We willen gedrag vaak snel oplossen.
Logisch, want een kind dat boos, verdrietig of volledig overprikkeld thuiskomt, vraagt ook veel van jou als ouder.
Maar soms hoeft het gedrag niet als eerste opgelost te worden.
Soms heeft een kind eerst iemand nodig die helpt om weer tot rust te komen.
Je kunt bijvoorbeeld zeggen:
“Ik zie dat het even te veel is.”
“Je hoeft me nu nog niet te vertellen wat er is.”
“Kom maar. We gaan eerst even rustig worden.”
Je haalt daarmee de grens niet weg.
Je laat alleen merken:
Ik zie niet alleen wat je doet. Ik probeer ook te begrijpen wat er in jou gebeurt.
Een kleine uitnodiging voor thuis
Ontploft jouw kind regelmatig na school?
Probeer de komende week eens te observeren zonder meteen iets te willen veranderen.
Wanneer gebeurt het? Wat ging eraan vooraf? En wat helpt jouw kind om weer tot zichzelf te komen?
Misschien ontdek je dat het gedrag waar je tegenaan loopt eigenlijk iets heel anders probeert te vertellen.
Want soms laat een kind juist op de plek waar het zich het veiligst voelt, zien hoeveel het de hele dag heeft gedragen.
Reactie plaatsen
Reacties